niedziela, 14 października 2012

„No tengo mas patria que tu corazón”


Sportretuj swojego partnera w najbardziej charakterystycznej wg Ciebie sytuacji


Pasja Claudii – czytanie książek


Kris i nasz przyjaciel Andrea w kuchni przygotowują pyszną włoską Lasagne


A kuku :)


Kris w kuchni


Tutaj siedzi Krzysiek i gra na konsoli, ale niestety go nie widać ;)

Wasze szczególne miejsce



Góra Chełm – ulubione miejsce Claudii na spacery


W restauracji z najlepszą zupą pomidorową w Polsce


Susiec - kolejne piękne miejsce w Polsce. Claudia uwielbia kontakt z naturą



Sobotnie zakupy na Placu Imbramowskim. Ulubione miejsce Claudii w Krakowie. Zawsze można tutaj znaleźć świeże produkty oraz słodkie uśmiechy babć sprzedających swoje produkty

Sfotografuj przedmiot / miejsce, które przypomina Ci o swoim pochodzeniu


Hamak na naszym tarasie – troszeczkę Nikaraguii w Polsce


Kocham piękno i jednoczesną efemeryczność baniek mydlanych, oraz to, że są tak samo śliczne nieważne gdzie jestem, czy w Nikaraguii, czy w Polsce

 Co Cię dziwi / bawi / śmieszy w Krakowie?



Chico na tarasie

Jak chcecie, by Polacy Was postrzegali (jako interkulturalną parę)?


Razem na zawsze. „No tengo mas patria que tu corazón”


Chciałabym być tutaj postrzegana jako obcokrajowiec, który oddał swoje serce Polsce w takim stopniu, że tworzę jej część

Kolendra, Bazylia i Tymianek

 Sportretuj swojego partnera w najbardziej charakterystycznej  sytuacji


Chwila relaksu na balkonie przy muzyce ulubionego zespołu (Iron Maiden)


Cynthia pielęgnuje swoje roślinki - Kolendra, Bazylia, Tymianek i Chili

Wasze szczególne miejsce w Krakowie


Instytut Cervantesa w Krakowie przy ul Kanoniczej - miejsce, gdzie Maciek doskonalił swoją znajomość j. hiszpańskiego


Skład Towarów u Kacpra Ryxa - sklep o tematyce historycznej, inspirowany serią książek Mariusza Wollnego, której wielkim fanem jest Maciek


co prawda nie w Krakowie ale... Zamek w Pieskowej Skale - zawsze chętnie tam wracamy, żeby się zrelaksować

what brings you back to childhood, origins // Sfotografuj przedmiot / miejsce, które przypomina Ci o swoim pochodzeniu


Pluszowe misie i maskotki - Cynthia je uwielbia

Korzenie Maćka w Krakowie - Pracownia Obuwnicza w Krakowie przy ul Sławkowskiej, którą przed ponad półwieczem założył jego dziadek, a dziś dzieło jest kontynuowane przez wujka


Bazylika oo. Franciszkanów - raz w miesiącu odbywa się tam msza św, która gromadzi tych, których językiem ojczystym  jest hiszpański.  Po mszy zawsze ma miejsce spotkanie, a przy okazji większych świąt
odbywają się koncerty i inne wydarzenia ukazujące latynoską kulturę

Co Cię dziwi / bawi / śmieszy w Krakowie?


I-car - niezawodny i tani przewoźnik (chociaż kontrowersyjny w oczach taksówkarzy), którego upodobali sobie Cynthia i Maciek


Lewiatan Kraków - dlaczego wszystko w Polsce jest w małych
opakowaniach? ;)

xxx

Zdjęcia, które nie wyszły:

Bunkier Sztuki - Cynthia's favourite cafe
Polish guy wearing socks and sandals - Polish "fashion" is strange (Cynthia)
Polski Smak menu (ul. Tomasza) - Cynthia loves polish food
Moa Burger - Najlepsze hamburgery w Krakowie
Kino Ars Sztuka - Szkoda, że takie klimatyczne miejsca są likwidowane


Natalia - our sunshine :)



sobota, 6 października 2012

Don't expect written explanation

portrait of your partner in the most representative way or in the most representative situation



your favourite / special place in Kraków



what brings you back to childhood / origins - or in the other way what is your link with your origins here in Krakow  



what for you is funny / weird / different in Krakow (for foreigner) and what for you is funny, weird different in your foreign partner (for Polish) 



how do you want to be perceived in Krakow (by Polish people)


Magdalena i Jan


Interkulturalni byli już rodzice Magdy. Mátyás (imię ojca) i Katarzyna (imię matki) poznali się przed laty na studiach w Krakowie. Mimo, że urodziła się w Krakowie, to całe dzieciństwo i młodość przyszło jej spędzić na Węgrzech, dokąd wyemigrowali, gdy miała 5 miesięcy. Węgierski stał się w ten sposób jej pierwszym językiem.

Po skończeniu szkoły średniej, postanowiła przyjechać na studia do Polski. Bardziej z konieczności niż własnego wyboru rozpoczęła Filologię i Język Polski na Uniwersytecie Łódzkim. Był to wtedy jedyny kierunek, jaki jako obcokrajowiec mogła studiować bezpłatnie. Za zgoda Ambasady udało jej się z czasem przenieść na Uniwersytet Jagielloński, na Psychologię. Po roku pojechala na wakacje do Holandii, gdzie spodobało jej się  tak bardzo, że postanowiła wziąć urlop dziekański i zostać na rok. Szybko nauczyla się języka i zaczęłą zajmować się tłumaczeniami z języka węgierskiego i polskiego na holenderski. Po kilku miesiącach pracy postanowiła udać się na krótki urlop na jedną z holenderskich wysp na Morzu Północnym. Przypadkowo poznana w porcie holenderka poleciła jej położoną 32km od brzegu kontynentalnej Europy wyspę Vlieland.
  
W tym samym czasie na tej wyspie mieszkał Jan. Prawdopodobnie nigdy nie wybrałby chłodnego holenderskiego archipelagu, gdyby mógł odnaleźć zagubiony paszport. Kilka miesiecy wcześniej rozważał rozpoczęcie nowego etapu w życiu, zmianę pracy I otoczenia. W obliczu niepowodzenia ze znalezieniem dokumentu, uprawniającego do podróży zagranizcnej skazany został na pozostanie w Holandii. Zbieg okoliczności spowodował, że to tam się poznali. Jak się miało okazać odmieniło to na zawsze ich życie. Jan podjął pracę jako nauczyciel wychowania fizycznego, a Magda znalazła pracę w hotelach. Szybko tez nauczyła się języka i podjęła studia z zakresu hipnoterapii, psychologii i zarządzania. Na studia do Polski już nie wróciła.


Vlieland to nie było jednak łatwe miejsce do życia. W sezonie pełne turystów, w zimie pustoszało czyniąc życie na wyspie dużo bardziej monotonnym.  „Wiesz, Vlieland to nie jest wcale łatwe miejsce do życia,  szczególnie, kiedy jesteś przybyszem spoza wyspy. A już w ogóle jeśli nie nawet nie jesteś Holendrem. Tak naprawdę dla mieszkańców tej wyspy liczy się tylko ten, kto się na niej urodził. Nie w szpitalu na kontynencie, lecz właśnie na wyspie. Póki trwa sezon to tego nie odczuwasz. Każdy jest wtedy zajęty prowadzeniem swojego biznesu. Więcej jest też wtedy wymuszonej niejako interakcji z ludźmi. W zimie jest już jednak zupełnie inaczej. A kiedy nie jesteś w pełni traktowany jako ‘swój człowiek’ to żyjesz nieco na uboczu” – wspomina Jan.

Po 3 latach życia na wyspie wrócili na kontynent. Tym razem chcieli zamieszkać blisko dużego miasta, ale też gdzie byłoby blisko do plaży. Wybrali małą miejscowość niedaleko Alkmaar ok. 8 km od wybrzeża, a 60 km od Amsterdamu. Tam mieszkali przez kolejne 16 lat. „Z czasem zastanawialiśmy się dokąd dalej pojechać. Holandię znaliśmy już oboje od podszewki. Wszystko było dla nas takie samo. Poza tym wiedziałam, że na dłuższą metę nie będę już dłużej szczęśliwa w Holandii.” Jan, którego pomysł wyjazdu z Holandii nie przerażał a wręcz ekscytował, podjął wtedy starania o pracę w którejś ze szkół międzynarodowych. Podczas, gdy on odbywał kolejne rozmowy kwalifikacyjne, wspólnie rozważali możliwość zamieszkania w różnych, bardzo egzotycznych miejscach na świecie. Nigdy jednak nie dotarli do Brazylii ani Dubaju. Przyjeżdżali za to regularnie na wczasy do Budapesztu i Krakowa. I to w tym drugim miejscu Magda poczuła, że czuje się najlepiej. A Jan? Cóż, a Jan od 16 roku życia mieszkał w szkole z internatem i nigdy nie był tak mocno związany z ziemią czy miejscem w którym się urodził. Stąd był bardzo otwarty na zmiany a Kraków wydawał mu się nie mniej atrakcyjny niż Rio czy Lizbona.

Na stałe do Krakowa przyjechali w 2011 roku. W trójkę, z dorastającą już 10 letnią córką Bente. Dla żadnego z nich przyjazd nie był łatwy. Magda, mimo że to właśnie tu przyszła na świat, mieszkała w Krakowie tylko kilka miesięcy podczas studiów. Dla Bente, która zdążyła nauczyć się już języka polskiego, oznaczało to rozstanie z przyjaciółmi w Holandii i wejście w nową rzeczywistość szkolną. A Janowi od początku doskwiera fakt, że bez języka nie może załatwić nawet najprostszej sprawy jak naprawienie auta.
  
„Nie mniej jednak decyzja o przyjeździe tutaj to była najlepsza decyzja naszego życia. Odkąd tu jesteśmy, widzę jak Magda promieniuje szczęściem. Jesteśmy, gdzie być powinnyśmy. I jest nam tu dobrze. Widzisz, nawet to tutaj zaczęliśmy wychodzić wieczorami potańczyć – a nie pamiętam kiedy ostatni raz to robiliśmy."

Pizza i Pierogi

Sportretuj swojego partnera w najbardziej charakterystycznej wg Ciebie sytuacji


Monika jest podróżnicką, a jego stwarza najbardziej "normalne" jest to z plecakiem spacerujance w naturze...


Typowa sytuacja czyli Ste w kuchni lepiący gnochi

Wasze szczególne miejsce w Krakowie


Nasze ulubione miejsce – Kazimierz ze swoimi dziurami, brukiem, bramami, knajpkami, zapiekankami, całą tą dekadencką atmosferą dawnej świetności i śladami ‘tłumnej nieobecności’ tych, którzy byli tu przed nami

Sfotografuj przedmiot / miejsce, które przypomina Ci o swoim pochodzeniu


FIAT 127 był bardzo popularne tez we Włoszek kiedy byłem dzieckiem... moje rodzice nie mieli go (mieli FIAT 500), ale ale mój wujek, myślę, a na pewno rodzice niektórych z moich przyjaciół mieli FIAT 127, w ogóle nie było trudno znaleźć go na ulicy...

Co w kulturze Stefano najbardziej Cię uderza, zaskakuje lub denerwuje?


Nie lubię we Włoszech niewolniczego przywiązania do mody i marek, nie mogę zrozumieć jak można na przykład chodzić w kozakach  w środku lata tylko dlatego, że jest to modne, denerwuje mnie brak indywidualizmu w sposobie i stylu ubierania

Co Cię dziwi / bawi / śmieszy w Krakowie?


Fryzjer na ulicej Grodckiej. Poszłam tam zeby obciąć włosy, zapetałem ich skrócić "tylko trochę", i wyszedł z hełmem włosów wyprostowanego jak Beatlesi... w ogóle, Jestem bardzo ciekawy niektórych miejscach w Polsce, gdzie czas wydaje się zatrzymał... jak ten fryzjer... ale nigdy nie wyobrażałem sobie, aby wydostać się z lat sześćdziesiątych fryzurę

Co w Krakowie może być dla Stefano trudne / dziwne / niezrozumiałe?


Najtrudniejsze dla Ste w Krakowie było na początku otrzymanie modemu. Kusi z każdej wystawy dostępny za 1 PLN, ale w praktyce jest dla obcokrajowców bez zameldowania w Polsce nieosiągalny…

Jak chcecie, by Polacy Was postrzegali (jako interkulturalną parę)?


Jak chcemy, żeby nas widzieli? Pizza i pierogi – może dziwna mieszanka, ale funkcjonuje